نقد فیلم داستان توکیو؛ بی‌مهری با چهره‌ای مؤدب

نقد فیلم داستان توکیو

در داستان توکیو، پدر و مادری سالخورده به دیدن فرزندانشان در شهر می‌روند. خبری از دعوای بزرگ یا دشمنی آشکار نیست؛ بچه‌ها گرفتار کار و زندگی‌اند. اوزو از همین گرفتاری معمولی، فاصله‌ای می‌سازد که توضیح‌دادنش آسان و تحمل‌کردنش سخت است.

مشخصات: Tokyo Story | 1953 | کارگردان: یاسوجیرو اوزو

بی‌مهری با چهره‌ای مؤدب

دوربین پایین و قاب‌های آرام، اتاق را به محل مشاهده رفتار تبدیل می‌کنند. سکوت‌ها و جمله‌های مؤدبانه از بسیاری اعتراف‌های مستقیم دردناک‌ترند، چون کسی نمی‌خواهد خود را بی‌رحم بداند. ستسوکو هارا در نقش نوریکو، مهربانی را با لبخندی اجرا می‌کند که الزاماً به معنای آسودگی نیست.

نقد فیلم داستان توکیو؛ نقاط قوت و محل بحث

حذف بعضی رخدادهای مهم و گذشتن از اوج‌های نمایشی ممکن است برای مخاطبِ درام پرحادثه سرد به نظر برسد. اما فیلم عمداً توجه را به آنچه قبل و بعد از حادثه ادامه دارد می‌برد. خطر خوانش ساده، محکوم‌کردن یک‌طرفه فرزندان است: اوزو خستگی و محدودیت زندگی آن‌ها را هم می‌بیند، بی‌آنکه درد والدین را کم‌اهمیت کند.

هنگام تماشا به چه توجه کنیم؟

به مکالمه‌هایی دقت کنید که ظاهراً درباره هوا، سفر یا برنامه روزند. آدم‌ها اغلب زیر پوشش همین موضوع‌های کوچک، ناتوانی خود در نزدیک‌شدن به هم را آشکار می‌کنند.

ادامه مسیر تماشا

این نقد بخشی از انتخاب ۱۲۰ فیلم برتر تاریخ سینما است. برای مقایسه زبان سینمایی، نقد نقد و بررسی «بانویی ناپدید می‌شود» (The Lady Vanishes)؛ 1938 را نیز بخوانید.

منابع اطلاعات فیلم و تصویر: مشخصات و عوامل فیلم؛ صفحه رسمی اثر؛ معیار مقایسه تاریخی: نظرسنجی سایت‌اندساوند. تحلیل و ارزیابی این متن، دیدگاه تحریریه این مجموعه است و از رتبه یا امتیاز مخاطبان نقل نشده است.

پوستر برای شناسایی اثر استفاده شده است؛ حقوق تصویر متعلق به صاحبان فیلم است. نام مأخذ تصویر در متن جایگزین آمده است.